Konseyimizin Soykırım Komisyonu Başkanı Sn. Mustafa Talha Çetinkaya Viyana'da

Başkan Sn. Mustafa Talha Çetinkaya'nın konuşma metni ektedir.

Dear Chechen brothers and sisters,

Today, as we commemorate the Chechen genocide of 1994, I speak on behalf of Circassia. In our memory, we carry a similar wound: the conquest, exile, and genocide of Circassians in the 19th century.

My great-grandfather, Bdzejey-Ptsashe Dole, fell as a martyr in 1804–1805 during the battle of Georgiyevsk Fortress against Russian occupation. His body remained without a grave, but he lives in our memory as a hero. Circassian laments remember him: “The hero of the fishermen, the brave of his people, the martyr of Muslims.”

Tragically, the Russian Empire sanctified this conquest by naming cities, spas, museums after Georgiyevsk. Even more, between 1859–1864, it awarded soldiers with the “Medal for the Conquest of the Western Caucasus.” For us, this medal is not a symbol of valor, but a document of genocide. Today, it is sold in collectors’ markets — turning the blood of our martyrs into merchandise.

For Circassians, these symbols are the gravestones of our ancestors without graves. Our duty is to give voice to the silent, and visibility to the invisible. The pain of our Chechen brothers is also our pain. The peoples of the Caucasus are united in the memory of resistance and martyrdom against oppression.

Today, as we remember the Chechen genocide, let us also remember the martyrs of Circassia. Our memory will illuminate the path of justice and freedom.

I found something about the Chechen Genocide. This is not the only Chechen genocide. Because the First Chechen Genocide was in 1944 and made by Stalin. The second Chechen Genocide was in 1994. I took this information from a page named "Mass deportations of native nations to ratify Stalin's regime in 1940s". The Crimean Tatar deportation in 1944 are regnorized as genocide from many countries like Lithuania, Estonia and other countries. There were not just Crimean Tatars, there were Chechens, Ingushs, Circassians, Greeks, Germans and many people. 

Adige Wey Wey!Nokhchi Wey Wey!Slava Ukraini!

Thank you."

"Değerli Çeçen kardeşlerim ve kız kardeşlerim,

​Bugün, 1994 Çeçen soykırımını anarken, Çerkesya adına konuşuyorum. Bizim de hafızamızda benzer bir yara taşıyoruz: 19. yüzyıldaki Çerkeslerin fethi, sürgünü ve soykırımı.

​Büyük büyükbabam, Bdzejey-Ptsaşe Dole, 1804–1805 yıllarında Rus işgaline karşı Georgiyevsk Kalesi savaşında şehit olarak düştü. Bedeni mezarsız kaldı, ama o, halkımızın hafızasında bir kahraman olarak yaşıyor. Çerkes ağıtları onu şöyle anar: "Balıkçı ailesinin kahramanı, halkının yiğidi, Müslümanların şehidi."

​Trajik bir şekilde, Rus İmparatorluğu bu fethi Georgiyevsk adını verdiği şehirler, kaplıcalar, müzelerle kutsallaştırdı. Dahası, 1859–1864 yılları arasında askerlere "Batı Kafkasya'nın Fethi Madalyası" verdi. 

Bizim için bu madalya bir cesaret sembolü değil, bir soykırım belgesidir. Bugün, bu madalya koleksiyoncu pazarlarında satılıyor — şehitlerimizin kanını ticari bir mala dönüştürüyor.​Çerkesler için bu semboller, mezarsız atalarımızın mezar taşlarıdır. Bizim görevimiz, sessizlere ses, görünmezlere görünürlük vermektir. Çeçen kardeşlerimizin acısı aynı zamanda bizim de acımızdır. Kafkas halkları, baskıya karşı direniş ve şehitlik hatırasında birleşmiştir.

​Bugün, Çeçen soykırımını anarken, Çerkesya şehitlerini de hatırlayalım. Hatıramız, adalet ve özgürlük yolunu aydınlatacaktır.​Çeçen Soykırımı hakkında bir şeyler buldum. Bu tek Çeçen soykırımı değil. Çünkü Birinci Çeçen Soykırımı 1944'te Stalin tarafından yapıldı. İkinci Çeçen Soykırımı ise 1994'teydi. Bu bilgiyi "1940'larda Stalin rejimini onaylamak için yerli milletlerin toplu sürgünleri" adlı bir sayfadan aldım. 1944 Kırım Tatar sürgünü, Litvanya, Estonya ve diğer ülkeler gibi birçok ülke tarafından soykırım olarak kabul ediliyor. Orada sadece Kırım Tatarları yoktu, Çeçenler, İnguşlar, Çerkesler, Rumlar, Almanlar ve pek çok millet vardı.

​Adige Way Way!Nohçi Wey Wey!Slava Ukraini!

​Teşekkür ederim."